reconstruction series

Πέρα από τις παραδοσιακές οντολογικές κατηγορίες και ερμηνείες, ο κόσμος είναι ένα παιχνίδι δυνάμεων δίχως κάποια εσωτερική δομή ή τελικό σκοπό. Οργανώνεται και επανοργανώνεται ακατάπαυστα, καθώς η θεμελιώδης ορμή, η θέληση για δύναμη, γεννά τις διάφορες μορφές σχέσεων ισχύος. Η εγκατάλειψη, ως πέρασμα του χρόνου, το σώριασμα, η κατάρρευση και η αλλαγή γνώριμων στοιχείων όπως μια σχολικής τάξης, ενός αρχαίου γλυπτού κ.α. απεικονίζονται στα έργα ζωγραφικής σε ξύλο του Διονύση Χριστοφιλογιάννη. Υπάρχει κάποια ομορφιά στην αποσύνθεση, μετατρέποντας την εγκατάλειψη σε απόκοσμη εντελώς απροσδόκητη τέχνη, που μπορεί να είναι εκπληκτικά ζωντανή και εμπνευσμένη. Όμως το ζητούμενο είναι, πώς ο ίδιος ο άνθρωπος στέκεται απέναντι σε αυτή τη μετάπτωση στην εγκατάλειψη: στέκεται ως φενακισμένη συνείδηση, ως ανεστραμμένη λογική, ή ως σκεπτόμενο ον, που αναζητεί την αφύπνιση, το ξέσπασμα, την έκρηξη.

Advertisements